Święto Niepodległości stało się w naszej parafii okazją nie tylko do wspólnego świętowania, ale także do refleksji nad historią Polski, losem tych, którzy zapłacili wysoką cenę za wolność Ojczyzny, oraz odpowiedzialnością za zachowanie pamięci o minionych pokoleniach. 🇵🇱

W środę, 11 listopada, po wieczornej Mszy Świętej, w auli znajdującej się w podziemiach naszego kościoła odbyła się patriotyczna wieczornica pod wymownym tytułem „Nasza historia, nasza pamięć, nasza Ojczyzna”. Spotkanie zgromadziło osoby, dla których pamięć o narodowej historii i pielęgnowanie patriotycznych tradycji pozostają ważnymi wartościami.

Wieczornicę rozpoczęła pani Tatiana Kożak-Siara ze Stowarzyszenia „Cor Apertum”, wprowadzając uczestników w tematykę spotkania. Szczególnie podniosłym momentem było wspólne odśpiewanie hymnu państwowego, które nadało całemu wydarzeniu uroczysty charakter.

Ważną częścią wieczoru było wspólne śpiewanie pieśni patriotycznych i żołnierskich. Nie zabrakło utworów, które od pokoleń towarzyszą Polakom w chwilach radości, zadumy i narodowych wzruszeń. 🎶 Uczestnicy zaśpiewali między innymi „Legiony”, „Rozkwitały pąki białych róż”. Do kolejnych utworów wprowadzał zgromadzonych ksiądz proboszcz, zachęcając do wspólnego śpiewu. Przejmującą pieśni „Ojczyzno ma” oraz „Dziś idę walczyć, Mamo” wykonała Emilia Szumińska – młoda wokalistka – uczennica Szkoły podstawowej nr 5. Szczególnym akcentem artystycznym była recytacja wiersza „Wyśpiewaj mi, moja Ojczyzno” w wykonaniu Michała Brody, jednego z ministrantów naszej parafii.🎙️

Centralnym punktem spotkania była jednak rozmowa ze szczególnym świadkiem historii – panem Eugeniuszem Kinaszem, Sybirakiem, emerytowanym nauczycielem, wieloletnim działaczem społecznym i sportowym, związanym z Jarosławiem. Jego obecność nadała wieczornicy wyjątkowy wymiar. Tym razem historia nie była opowieścią z podręcznika, lecz świadectwem człowieka, który jako małe dziecko doświadczył jednego z najtragiczniejszych rozdziałów polskich dziejów. 🖤

Pan Eugeniusz urodził się w 1937 roku. 10 lutego 1940 roku, mając zaledwie trzy lata, został wraz z rodzicami i trojgiem rodzeństwa deportowany przez NKWD w głąb Związku Sowieckiego, do Kraju Ałtajskiego. Przez sześć lat jego rodzina zmagała się z dramatycznymi warunkami zesłania. Głód, przenikliwy mróz, choroby, ciężka praca w syberyjskiej tajdze i codzienna walka o przetrwanie były rzeczywistością, która na zawsze odcisnęła piętno na życiu całej rodziny.

Podczas spotkania gość dzielił się wspomnieniami z tamtych lat, przybliżając uczestnikom codzienność polskich zesłańców. Opowiadał o trudach życia i pracy w ekstremalnych warunkach syberyjskiej tajgi, relacjach z miejscową ludnością, sposobach radzenia sobie z głodem i chłodem, a także o wrogości ze strony sowieckiego aparatu represji. Nie zabrakło również opowieści o okolicznościach powrotu do ojczyzny. Powrotu, który dla wielu deportowanych nigdy nie nastąpił. Spośród tysięcy wywiezionych Polaków tylko część zdołała wrócić do kraju.

Losy pana Eugeniusza są świadectwem niezwykłej siły rodzinnych więzi, wytrwałości i nadziei, które pozwalały przetrwać nawet najbardziej nieludzkie warunki. Jego opowieść przypomniała zgromadzonym, że za historycznymi datami i liczbami kryją się konkretni ludzie, ich dzieciństwo, cierpienie, rozłąka i tęsknota za utraconą ojczyzną.

Po powrocie do Polski pan Eugeniusz związał swoje dorosłe życie z Jarosławiem. Był absolwentem, a później nauczycielem Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących im. Stefana Banacha. Dał się również poznać jako pasjonat i popularyzator szachów, angażując się w działalność lokalnego środowiska szachowego. Jego życiorys pokazuje, że pomimo dramatycznych doświadczeń młodości można odnaleźć swoje miejsce w ojczyźnie, służyć innym i aktywnie uczestniczyć w życiu lokalnej społeczności.

Na zakończenie spotkania w imieniu organizatorów podziękowania za obecność i podzielenie się osobistymi wspomnieniami złożyła pani Teresa Gajewska z Akcji Katolickiej. Szczególnym momentem było odczytanie przez nią fragmentu wiersza autorstwa pana Eugeniusza Kinasza, zatytułowanego „Tajgo syberyjska, golgoto Wschodu”:

„Tajgo syberyjska, golgoto Wschodu,

zmarzlino wieczna, ziemio głodu.

Kryjesz w sobie ogrom ludzkich ciał,

nikt tego nie policzy, gdyby nawet chciał,

ale drzewa swym szumem przypominają,

że o cierpieniach i tragedii pamiętają…” ✝️

Te przejmujące słowa stały się symbolicznym podsumowaniem opowieści o syberyjskim dramacie tysięcy Polaków. Przypomniały, że pamięć o ofiarach deportacji jest naszym moralnym obowiązkiem, a cierpienie tych, którzy nie doczekali powrotu do ojczyzny, nie może zostać zapomniane.

Patriotyczną wieczornicę zakończyło wspólne odśpiewanie „Roty” – pieśni będącej wyrazem przywiązania do polskiej ziemi, języka, tradycji i narodowej tożsamości. 🎵

Spotkanie pokazało, że patriotyzm nie musi ograniczać się do uroczystych przemówień i oficjalnych obchodów. Wyraża się także we wspólnym śpiewie, słuchaniu świadków historii, przekazywaniu pamięci młodemu pokoleniu i trosce o narodowe dziedzictwo. Szczególnie cenne jest to, że mogliśmy spotkać człowieka, którego osobiste doświadczenia stały się żywą lekcją historii. Bo Ojczyzna to nie tylko wspólna przeszłość, ale również pamięć, którą jesteśmy zobowiązani przekazać tym, którzy przyjdą po nas. 🥀

Organizację patriotycznej wieczornicy wsparła Gmina Miejska Jarosław. Wszystkim zaangażowanym w przygotowanie spotkania, wykonawcom oraz uczestnikom składamy serdeczne podziękowania za wspólnie przeżyty wieczór.